31 sierpnia 1956 roku w Londynie zmarł Antoni Jan Bogusławski – podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, poeta, dziennikarz oraz wybitny działacz Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.
Urodził się w 28 listopada 1889 roku w Warszawie. W młodości uczestniczył w strajku szkolnym (1905) i działał w tajnych organizacjach PET oraz ZET. Służąc w kawalerii rosyjskiej oraz I Korpusie Polskim, walczył w I wojnie światowej za co otrzymał Order Virtuti Militari (wybitna rola podczas bitwy pod Osipowiczami w lutym 1918 r.).
Po wstąpieniu do Wojska Polskiego wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, kiedy to pełnił funkcję szefa sztabu Małopolskich Oddziałów Jazdy i czterokrotnie zdobył Krzyż Walecznych. Służbę czynną zakończył w stopniu majora w 1929 roku.
Jego dzieci również zapisały piękną kartę patriotyczną: syn Andrzej był cichociemnym, a córka Teresa poetką i uczestniczką powstania warszawskiego. Był także pionierem reportażu radiowego, przeprowadzając w 1927 roku słynną transmisję ze sprowadzenia prochów Juliusza Słowackiego.
Przez całe lata 20. Bogusławski silnie angażował się w ruch sokoli. Piastował kluczową funkcję sekretarza generalnego Związku Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” w Polsce. Reprezentował krajowe struktury jako delegat do Związku Sokolstwa Słowiańskiego i Międzynarodowej Federacji Gimnastycznej. W 1931 roku został kierownikiem literackim organu związkowego pt. „Przewodnik Gimnastyczny Sokół”.
We wrześniu 1939 roku został adiutantem gen. Władysława Sikorskiego. Na uchodźstwie kierował Biurem Prasy i Propagandy Sztabu Naczelnego Wodza, był głównym cenzorem wojskowym oraz komendantem Kwatery Prasowej Sił Zbrojnych. Po demobilizacji pozostał w Londynie, przewodnicząc Związkowi Dziennikarzy RP oraz Związkowi Pisarzy Polskich na Obczyźnie. Po śmierci został pochowany na cmentarzu Brompton z przytwierdzonym do nagrobka Orderem Virtuti Militari.
Mateusz Olejnik
Zdj. z: Teresa Bogusławska, Dlaczego nie mam takiej mocy… Wiersze wszystkie „Najmłodszej Poetki Walczącej Warszawy” uszeregował oraz wstępem i komentarzem opatrzył Wojciech Starzyński, Ostrowiec Świętokrzyski, 2008; s. 8.
Koloryzacja SI